|
۳)تمام شب
از بالای سیاهی به تابلو ها که لکنت داشتند به پیچ وخم ها که بهانه بودند و به امتداد تنهائیم که تا آن پل شکسته سرش زیر آب نرفته بود خندیدی... از تو بی خبرم زهر خند خای تو روی تمام سیاهی ها را سفید کرد پیچ وخم ها همه بهانه بودند تا آن پل... تابلوی آخر بدون لکنت: (این ... شکسته دریا میشود) بعد از این سیاهی تمام... شب... تمام.
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سی و یکم تیر 1385 و ساعت
17:58 |
سلام ! من : محمد حسين پورمعصومي اهل حاشية ي كوير... اون پايين هاي نقشه، از پونس بالاتر نرسيده به دريا... نرسيده به دريا...
اول قرار نبود اينطوري بشه ! يعني من ميخواستم فقط كاغذ ها رو سياه كنم ! اما وقتي چند تا سياه بازي رو ديدم گفتم بد نيست... من خودش فكر ميكنه مجموعه نداره شعر نداره ولي دلش ميخواد سياه بازي... پشت جلد دفترش نوشته: ۰ (صفر) همه ي اين سطرها... چند خط حرف عاشقانه اند از من ِ من برای من ِ زیبای تو... ۱ (یک) پیدایت کردم گاز زبانت را گرفتی که چشم هایم بازیچه های خوبی نیستند گردش را هم جمع نمیکردم.... عادت کرده بودم مثل درخت به تیر و خنجر و قلب و حالا پس از هفت حلقه بوی تمام زخم ها توی شعرم میاید : و تو مثل آرزویت لا به لای زخمای قلبم مثل اسمت لابه لای آن قلب های تیر خورده اوج گرفتی... بالا رفتی... حالا دستم به اسمت نمی رسد چشمهایم را باز توی راه می گذارم شاید گرد تو را جمع کنم زبانم را گاز میگیرم اما بازی تمام شد پیدایت نمیکنم پیدایت نمیکنم میم نقطه پاییز + نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سی و یکم تیر 1385 و ساعت
10:47 |
|
درباره وبلاگ
محمد حسین پورمعصومی ...
1361اسفند سيرجان ... و می آیی سیاه تق تق میزنی دری را که برویت باز نمی شود حالا همین چراغی که روشن کردی کافیست فاتحه ام را که خیلی وقت پیش خوانده ای ...
|
