|
هدف شکل تازه بیان محتوای تازه نیست بلکه شکل جدیدمی آید جانشین شکل کهنی می شود که دیگرارزش ها و توانایی زیبایی شناسیک خود را از دست داده باشد. این آخرین نوشته ی من خیلی با خودش درگیر هست یعنی هرجوری که حساب میکنم می بینم نمیشه قطع نامه ای برای رفع درگیری ها صادر کرد: الف ب...ا...با...داشت پ...اره پاره هایش رانگاه می کرد ت...مام...آن خانه خراب ...بود پ... سر نداشت سر...ما...مان ... شده بود خانه خراب بود مثل هیچوقت. م...ن و ه...ق...هق ی...تیم...ی ..............................
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سی ام مرداد 1385 و ساعت
13:35 |
تودنبال پابند بودی و من توی طلا فروشی دنبال خودم میگشتم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! من که طلا نبودم... تو که طلا نمی خواستی!
سلام به دوستان با یک شعر از خیلی وقت پیش بروز میشم دلیلش نداشتن شعر تازه نیست شاید یاد آوری یه روز خوبه قراره به یه سفر برم نمیدونم چرا همیشه موقع سفر دلم میگیره...
از آنقدر زيبا شكفتنت دستم لرزيد و كتابها خاك را بوسه زدند!
(چادر گل گلي بسر بگو بگو حرف دلت راز نگاه خوشكلت)
ها يادم رفت بايد مدرن شعر بگويم! ولي هنوز در نگاه ساده ي تو غرق مانده ام راز خنده ات مرا شكنجه مي دهد.
راستي افتادن كتابها بهانه بود يادم رفت تعظيم كنم! .............................................................................. بهار 80 + نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در بیست و چهارم مرداد 1385 و ساعت
14:44 |
شاید سلام کردن خیلی تکراری شده باشه اما وقتی بفهمیم سلام یه جور هایی آرزوی سلامتیه میبینیم که تکرارش به تکرارش می ارزه!پس سلام
توی اسفند ماه سال قبل بود که یه سر رفتم دفتر شعر جوان... یادش بخیر هوای بارونی و اونهمه شاعر که برای مراسم چهلم مرحوم( م.آزاد ) جمع شده بودن ...یادمه از گل فروشی همون اطراف یه دسته گل گرفتم که ...شاید به یه شاعر تقدیمش کنم ...ـآقا روبانش چه رنگی باشه؟ - نمیدونم ...قرمز خوبه؟-عالیه...... اما اگه میدونستم میگفتم: مشکی. اونروز خیلی ها رو دیدم و یادمه چند تا کتابم خریدم یکی از اون کتاب ها سروده های کوتاه محمد رضا عبد الملکیان با اسم "حالا که آمده ای " بود . من تحت تاثیر اون اشعار و رفتن یه دوست (که قرار نبود بره)اشعاری نوشتم با این مبتدا:"حالا که رفتنی شدی" حالا چند تایی از این سروده هام رو توی این پست مینویسم.
۱)حالا که رفتنی شدی پشت سرت را نگاه کن از من تا تو تلاقی ریل ها کافیست. ۲)حالا که رفتنی شدی نگاه کن که کوپه کوپه از رده خارج میشوم دوباره... سوزنبان نگاهت خواب افتاد؟ ۳)حالا که رفتنی شدی در ایستگاه ... بمب ... قطار قطار حرف... در ایستگاه بمب. ۴)حالا که رفتنی شدی کودک ام در حسرت هزار پا ...ی نداشته که لجباز تر از تمام قطار ها برای ماندنت پا بر زمین بکوبم. ۵)حالا که رفتنی شدی من ماندم و این قاب خالی از مهتاب تا مهتابی بی تاب. ۶)حالا که رفتنی شدی دور استقلال خط قرمز میکشم و دلم را تا تاشکوفه ی پیروزی می پرانم. ۷)حالا که رفتنی شدی چقدر ناراحتم که به اسکلت بی جگر نخندیدم. ۸)حالا که رفتنی شدی از لحظه ی وداع برای روزهای سیاه طرحی بکش. ۹)حالا که رفتنی شدی کدام باد ابر نگاه مرا میبرد به شمال؟ پیرمرد میگفت: باد جنوب ...همیشه باران زاست. ۱۰)حالا که رفتنی شدی همه ی این شعر ها نذر آمدنت حالا تو بگو کدام حلقه کدام بند... ۱۱)حالا که رفتنی شدی ارابه ها را خاکستر نشین نکن تا آخر قصه راه بسیار است. + نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در بیستم مرداد 1385 و ساعت
13:47 |
سلام به دوستان عزيز نميدونم الان وقت بروز شدن هست يا نه! اما يه كار قديمي و كوتاه رو توي پست جديد ميگذارم شايد زبانش ... اما زبانش ...
به جاي سلام روي گونه ات گل ميگذاشتي به جاي سلام روي گونه ات گل ميگذاشتم! حالا پس از اتفاق عصرها من مي مانم و مزار آرزو ي جوانمرگ و شاخه گل سرخي خشك و نجوايي زير لب شايد آرزوي شادي براي روح آرزو... شايد خداحافظ.
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در هفدهم مرداد 1385 و ساعت
19:17 |
سلام دوستان... امشب با دو تا طرح یا شایدم شعر که آخرین نوشته های من هستن وبلاگم رو به روز که نه به شب میکنم!این دو تا کار اگر چه از هم جدا هستن اما شاید یکی باشن شایدم نه... ۱)صدایت بی دلیل بلند... می افتد توی ذهنم صدایت بی دلیل قشنگ... بود و نبودم... بودی بی دلیل ترین دلیلِ افتادن ذهنم به جستجوی آن اتفاق قشنگ و کوتاه که در قهقراء صدایت... پیچیده در حریری سپید همرقصِ آن شعله ی لرزان صدایت می زد و بی صدا... ۲)چتری بگشا باران گرفته روی این کاغذ باران گرفته شعله را در دست... داشت صدایت می زد و می لرززززید پای آن شعله ی خاموش چسبیده به تنش آن حریر خیس سپید همه ی چتر ها را بگشا (...) بودی بودی بودی قشنگ باران شعله (قُل قُل قُل) تا باران گلوی این شعررا نفشرده چتری بگشا... میم نقطه پائیز اما بهونه ی این دوتا طرح یا اصلن هر چی یه بغضه که توی گلوم گیر کرده و با این حرف ها سبک بازی نمیکنه...
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در چهاردهم مرداد 1385 و ساعت
17:32 |
سلام به همه ی دوستان! بدلیل اینکه تازه شروع کردم همه نوشته هام تازه ن و اینکه امیدوارم از نظر هاو نقد های خوب شما بهره مند بشم.
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در دوم مرداد 1385 و ساعت
18:28 |
سلام...خدا
خسته شدم از بس این شب ها قبر کندم و نعش شمردم و... سینه ام دردگرفته مثل سینه ی خودم مثل همانروزکه شیخ های عرب ... را خریدندو سینه ام سنگ شد اما ...دوباره...اما سنگشان را به سنگ... که درد گرفته بکوبم؟ اما...خدا ...اما اینها مگر عرب نیستند؟ پس چرا شیخ های...وآل های...وسلطانهای... توی خانه ی خود نی انداخته اند! اینها مگر...عربند؟ پس سینه شان چرا مثل سینه ی من مثل همانروزکه...راخریدند سنگ شده؟ خدا...اما ... مادرم میگفت:<اگر سنگ به سنگ بکوبی دعوا میشود> و می کوفتم...و می کوب... تا دعوا شود مثل همه ی این شب ها که قبر کندم و نعش شمردم و... خسته شدم خدا...خدا...
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در یکم مرداد 1385 و ساعت
19:36 |
|
درباره وبلاگ
محمد حسین پورمعصومی ...
1361اسفند سيرجان ... و می آیی سیاه تق تق میزنی دری را که برویت باز نمی شود حالا همین چراغی که روشن کردی کافیست فاتحه ام را که خیلی وقت پیش خوانده ای ...
|
