تبليغاتX
پل شکسته
 پل دمان : نکته ی اصلی در نشانه شناسی این نیست که واژگان چه معنایی دارند بلکه اینست که چگونه معنا دارند.

اشعار شاعران بر اساس شگرد های کلامی و کاربرد ویژه ی زبان از یکدیگر متمایزند دگر گونی تصویر گری در تکامل شعر بی اهمیت است نکته ی مهم در شعر دگر گونی در کاربرد زبان است.

     سلام...............................................

دارم ادای اصحاب کهف را در می آورم ! اما سکه هایم  بی ارزش تر از یک قرص نان به دندان

سگ دو لا می شوند .  از بازی با خودم و ضمیر من خسته که نه بیزارم  چقدر خراب میکنیم که نسازیم

چقدر خراب  میشویم که رو نشویم  چقدر رو میشویم  که چیزی بشویم...

هیچ...

.......................هیچ

............................................هیچ و...........

--------------------------------------------------------------------------------------

و یک شعر:

   هیچوقت

        من هم همینطور های تو

                    پس از دوستت دارم های من

                              .

                           

                     باورم نشد

                              .

                           بهانه ی تو

                                        برای رفتن

                                                ساده تر از این حرف ها بود .                       

                                  ...................................................

و یک پوزش(قرار نبود انقدر دیر بروز شوم اهل رکورد زنی نیستم.)از همه دوستان می طلبم!

 

                                             

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در بیست و پنجم شهریور 1385 و ساعت 19:55 |

 

 

متن پس از تاليف همه را بعنوان مخاطب به چالش ميكشد از شخص نويسنده گرفته

 

تا مخاطب ...

نويسنده درست پس از پايان تاليف در اولين برخورد بعنوان ويرايشگر به كندوكاو

 

متن ميپردازد ... و از  همان لحظه مرگ مؤلف عينيت مي يابد.

 

اما مقوله ي تاويل و خوانش متن با گستردگي هاي زياد روبروست در زير به بنيان نظر

 

"ولفگانگ آيزر"نظريه پرداز هرمنوتيك مدرن اشاره اي كوتاه ميكنم:

 

تاويل كنندگان دگرگون ميشوندو همپاي آنان اثر تفاوت ميكند . خواندن ، هربار زاينده

 

ي معنايي تازه است. هر متن در خود چيزي تعريف ناپذير و شناخته ناشدني دارد و

 

خواننده هر با تصور ميكند آنرا كشف كرده است...

 

معنا همچون توان متن است پس بايد فرا تر از متن شرايط تحقق آنرا در نظر گرفت .

 

 

                            

  ننوشته

 

      به ديوار ميزنند

   

                 حرف ها

            

                     و سرازير مي شوند

        

                             از ساقه هاي تاب خورده

                               

                                                           تا تو

        

                        كه مثل سطري

                                         

                                          گم شده

                                      

                                         از هوايم پريدي و

                                                 

                                                    ديوار كشيدي

                                                   

                                                                  تا من

            

                           كه پيچك كشيدم و

                                 

                                             نخوانده

                                          

                                               به ديوار زدم

                              

                                                 حرف هاي ننوشته ام را

 

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سیزدهم شهریور 1385 و ساعت 16:9 |

    چشم

         توي نگاهت جا ماندو

                     تو

               لابلاي درخت ها

                          پيچيده شدي

                                      و

              رودي توي جنگل

                             پي نگاهت

                                       پيچ خورد

                                               ...

               برگي

                     نمانده

                          تشنه

                             ترَ -از برگه هاي من

          توي جنگلي

                     كه نگاه در پي نگاه

                                 توي پيچ ها

                                      دنبال چيزي ميگشت

                   و تو را

                        ... لال ...

                          دست در آغوش با

                                

-"ميگفت: احساس ميكنم شعر كوچيكه، من توي اون جا نميگيرم اگه بخوام خودمو بزور جا بدم له ميشم ،خرد ميشم ...

ميگفت:نمي تونم فرياد هامو توي شعر بنويسم.گفتم:شعرت به طغيان نياز داره...مث يه رود ...گفت:شايد،بايد اين سد رو بشكنم!خواستم بگم خب اونو بشكن، نگفتم!ترسيدم حدسم درست باشه!پرسيدم اون سد كيه؟

گفت : خودم.بياد حرف نيما افتادم كه /در ويراني بايد ساخت/گفتم :نه مي شه بهتر ساختش مي شه توسعه دادش و ظرفيت اونو بالا برد.../سكوت/

گفتم اما من خيلي وقته شكستم ولي يه سد نبودم،من خونه اي بودم با تالار هاي تو در تو ،ديوار هاي آينه كاري شده،و فرش ها و پرده هاي ابريشمي....وسط حرفم پريد و گفت:اما من هيچي نبودم!بدون فكر گفتم وايسو...بعد يادم اومد كه اون مقدم تره برای حرف زدن،گفتم بگو:گفت: گفتم من هيچي نبودم و نيستم فقط يه" سر درم" كه همه رو فريب ميده...

تعجب كردم ...خيلي ...و به خودم هي زدم كه چقدر كوچيكم يادم به تشبيه خودم افتادو گفتم: اما حالا از اون خونه فقط سر درش مونده...

گفت :حالم بهم ميخوره! ديدم خيلي ناراحته نخواستم بحث رو ادامه بدم...شايدم ترسيدم كم بيارم!واسه همين گفتم:از من؟

اولش متوجه نشد بعد ...گفت:نه بابا از آدم هايي كه فكر ميكنن من عقل كل هستم و مثل قهرمانهاي داستان همه ي مشكل ها رو حل ميكنم...شايد ناراحت شده بود، شايد من فكر كرده بودم اون عقل كله ، شايد حالش داشت بهم ميخورد...

يكدفعه گفت : امري نداريد؟حالم داشت بهم مي خورد ،شايد ناراحت شده بود، شايد فكر منو خونده بود!

گفتم : چرا امري هست! گفت :بفرماييد. گفتم چرا گفتي/امري نداريد؟با تعجب گفت: معمولن ميگم!براي چي؟

گفتم : اين حرف فاصله.............دار يه!خنديد و گفت: حرف باد هواست و خيلي زود رفت، شايد ناراحت شده بود شايد حالش داشت بهم ميخوردشايد فكر منو نخونده بود...دلم ميخواست بهش بگم: نمي خواستم بحثمون تلخ ادامه داشته باشه شايد ناراحت بودم شايد فكرشو نخونده بودم...شايد...

اما حالا خودم اين حس رو ميكنم كه شعر كوچيك شده و براي فرياد كشيدن من جايي نداره شما فكر كنيد اين سطر ها فرياد عاجزانه ي من بود          

.

.

خمار نگاهت

مي مانم

چشمي نمانده...

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در ششم شهریور 1385 و ساعت 16:46 |
همیشه اینطوری میشه که زود از کوره در میرم و همون موقع بدترین تصمیم رو میگیرم اما دوباره اینطوری میشه ...و همیشه اینطوری بهترین هایی رو که داشتم از خودم دور کردم و... بدترین شدم...

....................................................................

گام نخست در شعر منفرد کردن هر جزء معنایی است (عناصر شعری رو نوشت ناب واقعیت نیستند)ونه در دلالت به چیزی خارج از خویش بل در ترکیب های درونی خودمعنا میگیرند.و اینکه شعر بیشتر از هر چیز بازی با زبان است ریشه در مفهوم آشنایی زدایی دارد."

" کتاب ساختار و تاویل متن بابک احمدی "

 

 بر این هوای سوخته

             از داغ خورشید

                          نفس اگر بتابد

                   پاشنه ی تمام ابرها

                                      تاول می زند
            نفسم

                       بود

                            که می تابید

                   توی دریا

                           میرقصیدو

                                 زنجیر می بافت

                 ابرها براه سیاه شدند

                                         نفسم نیست

                              نمی تابد

                                       نمیرقصدو

                زنجیر هایش که پاره نمیشوند

                                  نفسم تاب نمی آورد

                               از داغ ماه

                                       هوای داغ ...دار...م ...

                                           و...

 

 

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در چهارم شهریور 1385 و ساعت 13:57 |

 

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در یکم شهریور 1385 و ساعت 23:47 |


Powered By
BLOGFA.COM