تبليغاتX
پل شکسته
سلام دوستان! رفقا چه بگویم...

تنها به خاطر سه شنبه بودن این پست را مینویسم . حتمن برای شما پیش آمده به کسی قولی بدهید و برای انجام آن ...

اصلن این حرفها کاری به زبان شناسی و ادبیات و شعر ندارند! خب نداشته باشند.

من مدتی است روی یک داستان کار میکنم خوب پیش رفته اگه باشم پست بعدیم اون داستانه!

اما یه کار واجب تر دارم ...

                  .........................................................................

                          قصه

                                 توی چشمهای تو

                                                 تمام میشود!

                    .........................................................................

 راستی یادم رفت بگویم تا دو ماه دیگر آپ نمیکنم ...کار واجب تری دارم!

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در بیست و ششم مهر 1385 و ساعت 0:1 |
 

تاویل و راز متن:

شهود   نخست به معنای فهم نازلترین  حدو لایه  مورد است{ که دراینجا مورد ما متن است}

که در آن هر چیز بی میانجی و فوری بر ما آشکار میشود-هوسرل به این استنباط از متن <تقلیل>گفت و

به معنای تبدیل هر چیزی به ساده ترین شکل حضورش.

هوسرل دو شکل تقلیل را از یکدگر متمایز دانست :

۱)تقلیل <آیدتیک>

۲) تقلیل <پدیدار شناسیک>

تقلیل ایدتیک از واژه ی               به معنای گوهر می آید  و مار ا از قلمرو واقعیتو داده ها به گستره گوهر همگانی میبرد . که در آن دانش ما از حقایق به ایده ها میرسد.

تقلیل پدیدار شناسیک: ما را از دنیای واقعیت ها به پیشنهاده های آغازین میبرد .

من در اینجا بیشتر راجع به تقلیل آیدتیک مینویسم  .

منظور هوسرل از ایده ها در این تقلیل تعمیم های ناب بود که در برابر ذهن ما امکانات نابی قرار میدهد

امکاناتی فراسوی تجربه !

برای رسیدن به ساختار های اصیل ابژه باید تمام پیشداوری های علوم را تجربی و پوزیتیویستی را کنار گذاشت

 و به واقعیت آنسان که در تجربه ی نخستین وجود دارد دست یافت.

ساختار و تاویل متن بابک احمدی

..................................................................................................

امروز انگار نمیخواهم شعری توی وبلاگ بگذارم توی این هفته گذشته ترجمه ای از مایکوفسکی بدستم رسید با تیراژ مظلومانه ی هزار جلد! با عنوان :شعر چگونه ساخته می شود .ترجمه ی محمد قائدی و امیر هوشنگ افتخاری راد .

قصدم تبلیغ کتاب نبود اشاره  ی مایکوفسکی به سوژه هایی که باید توی ذهن زنده بمانند تا روزی تبدیل

به شعری در خور شوند .مایاکوفسکی:من تمام موضوعات را در ذهنم نگه میدارم و فقط آنهایی را مینویسم که به خاطر سپردنشان سخت است . نمیدانم با آنها چکار میخواهم انجام دهم ولی حتم دارم آنها را به کاری خواهم زد.

این حرف مایکوفسکی توی ذهنم چرخ میخورد که دیشب  توی خواب و بیداری دو سه سطری توی ذهنم

پدیدار شد و چون از فراموش کاری ام مطمئن بودم در همان تاریکی با چشمانی بسته روی کاغذ نوشتمشان. حالا که نگاهشان میکنم دیگر دلم نمیآید به جانشان بیوفتم و مثل شمشی آنها را تراش دهم :

.............................................................................

           جاهایی که نقطه نقطه است

                در آسمان

                        مورب کن !

                  باشد که نقطه هایم از کودکی

                                    شبیه تو اند...

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در هجدهم مهر 1385 و ساعت 9:58 |
      صلاح دید که نماند :عمران صلاحی! 

وقتی یکی مثل او که بچه های آدم را اینهمه خندید و خنداند می رود ما که همیشه گریه کرده ایم ماندنی نداریم! روحش شاد...

.............................................................................................................................

پرسید:چرا انقدر سیاه؟گفتم: مث روزهام...مث نقطه هام {کشف ما بوده یعنی هر لحظه از زمان یک نقطه هست که تموم میشه و ما به نقطه ی دیگه ای منتقل میشیم} مث شب ...

بهم گفت :شعر قشنگیه . اما من دوستش ندارم! شاید زبان خوبی داشته باشه اما...ما هیچکدوممون

توی این روزها تنها نیستیم .سپاه عظیم هستی با ما رنج میکشه با ما فریاد میزنه این فقط ما نیستیم که رنج میبریم و خسته میشیم....

من خسته شدم ولی هیچوقت فرار نکردم.این شعر ت  ناامیدی  توشه...

اما تازه فهمیدم دو تا خط موازی با هم بودنشون پایانی نداره و هیچکدوم اونیکی رو تنها نمگیذاره و ...

مثل ریل های قطار .......

 .........................

و شعر:

.........................

و می آیی ...

               باز

                     سیاه!

                           تق تق میزنی دری را

                     که برویت

                                   نمیخندد!

              حالا همین چراغی که روشن کردی کافیست...

                        فاتحه ام را

                              که خیلی وقت پیش خواند ه ای

                         راستی

                                 سیاه پوش ِ من

                                              باز که ترسیدی

                                توی کوچه ی نگاهم قدم بزنی

                                                  از چلچراغ مه گرفته هم

                                                                                 گریز؟؟؟

                                                                                    

                         میروی  و

                                         بعد 

                                                    سیاه....

                 

                                                            

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در یازدهم مهر 1385 و ساعت 12:22 |

 

خیلی وقت بود که سوئیچم رو توی ماشین جا نگذاشته بودم !میدونم اصلن ربطی به شعر و شاعری نداره اما با اینکار یاد روزایی افتادم که با همه ی کلید سازهای شهرمون قرارداد بسته بودم ... و شعری که توی اونسالها یعنی ۱۸ سالگیم نوشته بودم و فکر میکردم بهترین شعر ................. رو نوشتم:

 

 

دلي پژمرده دارم

 

         يادگار از روزهاي عشق بي فرجام تو

 

                     خسته و رنجور

                                        از نامهربانيهاي بي پايان تو

 

                         ديگر آوايي صدايي نيست

                             

                   سينه از شوق وصالت خالي خاليست

 

                                 بعد از اين احوال ما را گر شنيدن خواستي

 

           در هواي سرد پائيزي

                                         بهنگام غروب

                                       

                                               سوي مغرب خيره شو

 

 آنزمان گر در ميان آسمان ابري به بالاي درختي در خزان ديدي

           

            من آنجايم

                          به زير آن درخت

 

                         رو بر افقهايي كه تار و مبهم وسردند

 

 

        بعد از آن به خاطرات روزهاي كودكي برگرد

 

            باز مي بيني

 

                           از بلنداي در ختي سبز

 

                                    نو جواني ساده پاسخ مي دهد

 

        لبخند پر مهرت

 

                        بعد از آن اينرا فقط از خود بپرس:

 

                                                             با او چه كردم؟

 

  بیاد مهدی اخوان

                                     
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سوم مهر 1385 و ساعت 20:14 |


Powered By
BLOGFA.COM