تبليغاتX
پل شکسته
مقدمه رو عوض ميكنم قرار نيست معركه بگيرم و بگم آي مردم من خيلي غمگينم .

.....................................................................................................

جشنواره شعر رضوي توي سيرجان برگزار شد و از چند روز ديگه وارد مرحله ي نهاييش ميشه ...

و اينهم يك شعر كه آدم نميشه :

.....................................

  گیرم که این شعر هم شروع شد

             قرار رابطه را

              با سطر اول بگذار

               مينويسم : رمان

                                      (بخوان هشتصد صفحه )!

                 و

                          بيا

                               پائين

                  چاي زهر مار هم كه باشد

                                 تا همين الان

                                     با خيلي ها پسر خاله شده ام !

           قرارمان رابطه نبود

                        روزي چند خط مينويسم :

                                    رمان !

        اما همه ي اين خط ها كه شبيه هم اند

                         اصلن خط كه معني ندارد

                   نگاه كن :

                  خط خط خط خط خط خط خط خط خط خط

    براي يك فنجان ديگر

                  اسمت را بنويس جاي اين خط ها

                             و بيا پائين تر ...

                 زهر مار هم

                           اندازه ي اين چاي لب خورده تلخ نيست

             چيزي نساخته بوديم

          ولي تو هم خودت را به صد تا سايه ي چشم  فروختي

     نه تو خوب رابطه برقرار ميكني

               و فنجانت را

                            با آب دهان اين و آن آب ميكشي ...

         خط چندم را مينويسم كه شب شده ؟!

                       رمان،  

                   تو در خط هاي بعديش ميخوابي ...

                              و من براي ادامه اش

                                     آنقدر فكر نميكنم

                تا همراه نوك مدادم تمام شود ...

                                      ديگراين خطها شباهتي با هم ندارند !

                    ولي

                            توي سياهي كه كسي خط نميخواند

                                                       جاي اين سياهي

                            اسمت را بنويس و

                                      بيا يك چيزي بخوريم :

                   زهر مار هم

                             اندازه ي اين لبهاي چاي خورده

                                           تلخ نيست

                              و قرار رابطه

                                              همراه اين شعر تمام ميشود .

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در بیست و سوم آبان 1385 و ساعت 21:35 |
سلام...

داستانمو نوشتم اما فکر میکنم هنوز وقتش نیست توی وبلاگم بزارمش!

از اونی که منو واسه نوشتنش هل داد تشکر میکنم ...

برای این پست چند تا شعر کوتاه دارم وچند تا کلمه حرف

بد نیست دو سه تا کتاب از شاعرای جوان رو هم معرفی کنم:

که جامائیکا هم کشوری است از الهام ملک پور نشر مهر راوش

درخت بارید  از  سارا افضلی  نشر بن گاه

و چهارمین دفتر شاعر عزیز مریم قدیانی نشرفانوس خیال 

............................................................................................

فکر میکنم این دو تا شعر کنار هم باشن بهتره:

....................................................................................................

   ۱) هنوز جنس این سوزانها را کشف نکرده ام

                سوزن های لهیده شده در

                                استخوان های سینه ام

                                           که مرا توی صفحه ی اول

                                                                       چپانده اند ...

          دست بکش

                        نگاه کن

                       این حفره ها فقط با تکه های خودشان پر میشوند ...

                                 چشم من 

                                       ازنمیخواهم پر شده ...

                         دست بکش

                            قلمت دیگر روی زخمهایم را سیاه نمیکند...

.................................................................................

 ۲)                ایست...!

                              گاه

                             دو خط  موازی مرا ترک میکنند

                                     ایست...

                                                  گاه

                         که پر میشوی

                                          از نمیخواهم                  

                                                      دست بکش

                                 آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

                    تا کی سر این ...آ... کلاه بگذارم ؟؟؟

                                            دست بکش !

                                                                از این

                          دود دود دود صدا ـ دود دود دود صدا ...

         که مثل کرمی      

                 توی  خطوط موازی ام

                                      مغز میخورد!

                                            دست میکشم ...

                                                من اصلن از این شعر لذت نمیبرم .

.....................................................................................................

               

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در پانزدهم آبان 1385 و ساعت 15:35 |


Powered By
BLOGFA.COM