تبليغاتX
پل شکسته

 مشهور ترین کلام فلسفی این سده را چنین بیان میکند: ( به سوی خود چیز ها ) یا به سوی خود چیز ها آنگونه که در خود هستند ـ رها از هر گونه تعین و هر نکته ی افزوده !

در مباحث پدیدار شناسی بارها و بارها به این نکته بر خورد میکنیم و این راهی را فرا روی ما میگذارد که

در ان به هر چیز به عنوان یک تجربه ی نخستین نگاه کنیم  درست مثل کودکی  که با لمس اشیائ  دور وبر خود تجربه های تازه ای را کسب میکند و بدون هیچ آگاهی از علوم دیگر انسانها دنیایی خاص و بدون هیچ وابستگی به تجربه ی دیگران برای خود بوجود می آورد ۱ چه بسا اگر آن کودک توانایی بیان اندیشه های خودش را داشت میشد به  اکتشاف های تازه ای دست در تجربه هایش دست پیدا کرد حال آنکه بطور طبیعی وجه اشتراک زیادی هم میشود بین تجربه های او و خودمان پیدا کرد .

 به نوعی قبل از رویکرد به یک سوژه  که در ذهنمان شکل گرفته  اگر ما تمام رابطه های آن موضوع را با جهان پیرامونمان از ذهن پاک کنیم  و به بدون توجه به آنها به باز آفرینی و بازگویی تجربه های تازه خود( که  این تجربه طبیعتن کشفیات ما خواهند بود) بپردازیم .

پدیدار شناسی هوسرل میگوید : رویکردی ناب و تازه به هر چیز ـ رویکردی تا حد امکان رها از پیشنهاده ها

ـ پیش فرض ها  و پیش داوری ها ی مفهومی ...

این رویکرد میکوشد  هر چیز را تا جایی که امکان وفادار بودن به خود آن چیز وجود داشته باشد  بشتاسد و شرح دهد .

در این رویکرد با شهود سر و کار داریم : به این معنا که سوبژه و اوبژه در یک حد موجودند ... و برای هر فاعل شناسلیی یا شناسننده یک مورد شناسایی وجود دارد ...

با توجه به اینکه کاربرد این رویکرد در متن مورد نظر من میباشد  باید بگویم  پس از خواندن متن در "شهود نخست " ما متوجه نازلترین  حد و لایه ی متن میشویم( برداشت اولیه  ی  ما از متن را شهود نخست میگوییم )که در آن هر چیز بی میانجی و فوری بر ما آشکار میشود .

هوسرل این یافتن نازلترین حد را  تقلیل نام گذاشت . که در مورد تقلیل در پست های فبلی مطلب مختصری نوشته ام ...

ساختار و تاویل متن باباک احمدی


و شعر:

 

 خیلی جالبه این شعر رو دو سه ماه پیش توی  یک سر رسید نوشتم   و از اون موقع فراموشش کرده بودم  تا اینکه لابلای یک مشت عدد و اسم و تاریخ  پیداش کردم

          چند قلم

                       برایم

                          روی  کاغذ  بنویس !

                                 کاغذ.

                                       قلم .

               روی چند تا خاطره ی بد

                                      کاغذ دیواری اتاقم ...

                       روزنامه بچسبان !

                              حالا که به دیواری شدن عادت کرده ایم

                         از پایین تا بالا

                                     نیاز مندی ها

                شبیه هم شده اند

                        ستون اول دست چپ :

                                                {دست های شما را خریداریم }

                            و تا پایین که سر     خم   کنی

                                              فقط چشمهایت را

                                                                    نفروخته ای

            پس به دیواری شدن عادت کن !

                              نیاز   مند ها

                                  چشم هایی شبیه به هم دارند ...             

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در بیست و پنجم دی 1385 و ساعت 12:9 |
 

 واقعن برای اون آدم مسخره ای که پسورد منو کش رفته بود و ... متاسفم !

 سواد نوشتن یک کلمه رو هم نداشت  ولی بخاطر تیتیر قشنگی که برای پستم زده  ازش ممنونم !

کاشکی خبر مرگم رو اعلام کرده بود چون به قول محمد حسین ابراهیمی : زندگی به  شکل احمقانه ای

مسخره  شده !


اینروزها که گذشت یخبندون تهروون رو دیدم و خیلی از دوستای خوبم رو ! یکشب با مجید سعد آبادی و محمد حسین ابراهیمی توی قهوه خونه ی محلشون از خیلی چیز ها گفتیم و شنیدیم... و من اونشب دلم خیلی گرفته بود ! اونقدر که یه نفر بهم گفت: به نظر میرسه آقای پورمعصومی میخواد همه ی ما رو کتک بزنه!!!!!!!!!!!!!!!!!

و چند تا طرح و یک شعر:

                 روی بازوی چپم

       یک صلیب نقاشی میکنم 

                   اما من که مسیحی نیستم

           پائین تر :

                             اسم تو را نوشته بودم .


           دوباره

              پس از شنیدن بوق

                     پیام                           گیر

                             کرده در گلویم 

                                      کاش میشد

                                          چشمهایم را

                                                         ضبط کنی ................


        قطار

                مرا بخود می برد 

        قطار 

              مرا از خود می آورد  

                                       در این آمد و شد             گاه

             شعر اتفاق می افتاد


             و شعر:

         پشت یک شیروانی سیاه

                      امتدادی حدود صدها سال

       سر حوصله ی تنهاییم را می برد!

                     همینقدر ها هم

      از این سطرها میشد بدانی :

                                             داغم

                                                       از تو

                                        خواهش سر کشیدن دارم

              

                  و تن تنهائیم 

                         اگر سر نداشت  

                               این شعر حدود صد سال دیگر

                                        از امتداد پشت یک شیروانی سیاه

            میگفت:

  .......................................................

..........................................................

..........................................................

...........................................................

........................................................

........................................................

........................................................

                     همه ی صفحه ها یی را که هنوز سفید...

 

                   

                

 

                 

            

             

 

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سیزدهم دی 1385 و ساعت 17:41 |
یک بازی خوب به اسم یلدا بازی !

یلدای بیچاره چند تا شبه که دامنش رو از  روی سر زمین کشیده و رفته! و من الان میخوام به دعوت مریم ...خط فاصله باران ... این بازی رو ادامه بدم! برای خودم حداقل جالبه اینجور بازیها حالا نمیدونم با اینهمه تاخیر چه کنم!

۱ـ خيلي وقت ها پيش مياد كه براي شروع يك كار دست دست ميكنم و گاهي انقدر

طولش ميدم كه تاريخ مصرفش تموم ميشه! مثلن همين داستاني رو كه نوشتم انقدر براي تايپ كردنش معطل كردم كه ديگه جذابيتش براي خودم از بين رفت!

1_ اينكه  دوباره مينويسم 1 ! بخاطر اينه كه دوست دارم هميشه اول باشم هر چند كه در زمينه ي درس اين توفيق رو نداشتم و مخصوصن توي دانشگاه كه يكسال هم بدليل مسائل انظباتي(ربطي به سياست نداره) از تحصيل معلق بودم ! از آخر اولين نفري بودم كه درسش تموم شد!

1_ هميشه احترام طرف مقابلم رو نگه ميدارم حتي اگه خيلي ازش كينه داشته باشم و حتي اگه باهاش دعوا راه بندازم خيلي مودبانه كتكش ميزنم!!!!!!!!!!!!

2_ خب بخاطر اون حرف بالا ديگه نميتونم ادعاي اول بودن كنم واسه همين 2! خلاصه اينكه آدم صادقي هستم  بخاطر رفاقت حتي پام به ... هم باز شد كه خوشبختانه بخير گذشت و ديگه اين تو بميري از اون تو بميري هاست! 

3_ شعر گفتن رو دوست دارم اما ازوقتي فهميدم شاعر بشو نيستم كه نيستم  بيشتر نقد كردن رو دوست دارم اما از وقتي حوصله ي شعر خوندن رو ندارم!! دوست دارم بعضي وقتها نخونده شعر هاي مردم رو نقد كنم!

۴ـ صداقت ... آرزوشو داشتم هميشه آرزوشو داشتم اما از بس كه خوشبين هستم  سرم كلاه ميره! يعني هر كسي كه بخواد در برابر من يكمي سياست بخرج بده برنده هست!

۴ـ انگاري فونت عددها فارسي شد براي همين ميگم زبون فارسي رو دوست دارم اما اي كاش يكي دو تا زبون سرخ پوستي هم بلد بودم ! آخه اينروزها شعر آمريكاي لاتين خيلي پيشرفت كرده ...

۵ـ رابطه هام: اصلن يكي از دلايلي كه فكر كردم شاعر شدن خوبه اين بود كه به خشونت متهم ميشدم ! اما حالا  احساساتي شدم ... اونقدر كه كه از اون لبه ي بوم دارم ميوفتم ... حالا اين باعث ميشه كه خيلي وقت ها طرف مقابلم رو گيج كنم كه آيا خبري هست يا نيست ! در حالي كه اصلن خبري نيست. 

۶ـ آدم رك گويي نيستم ! يعني اينكه نميتونم به طرف مقابلم نه بگم حتي اگه انجام يك كار برام غير ممكن باشه ....... اما وقتي ديگه شورش در بياد ديگه نميدونم چيكار كنم.

+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در هفتم دی 1385 و ساعت 21:31 |


Powered By
BLOGFA.COM