شعر خودش رادر هم میکشد
طلا ...
خورشید گریه ام می اندازد و
با چادر مشکی اش
نشانه از رواق چشم هایم می دزدد
تحمل کن ای شعر
سنگی سیاه که دنبال خورشید پرت شد...
تا هم این جا شرق و غرب را بلد بود
حالا از( خرس های کوچک و بزرگ گرفته
تا عکس مادر بزرگ
و لبخند خورشید <که گیسوانش بالای این شعر جا ماند>)
خبری نیست
ناگهان از جغرافیایی سر در آوردم
که عقربه های قطب نما را
به سرگیجه ی مزمن دچار کرده
نه من چیزی از این جغرافیا نمی دانم ...
زنگ تاریخ می پیچد
گوشهای / مرد یخی
ادعای گم شدن اسکندر در شمال را تایید میکند
چنگیز راه غرب را گم کرده
همه جنگ ها / همه مرز ها / همه ی نقشه ها
از صفحه ی کتاب ها پاک شده اند
اینجا ی شعر
از تاریخ
تنها یک ورق باقی مانده
و از آسمان
ستاره های چسبیده به در ودیوار...
شرقی و غربی فرقی نمیکند
و اینهمه گیسو انگار کاه !
من به بی جهتی دچار شده ام
آیا در این صحن ها
سنگ سیاه هم فرش میکنید؟
-------------------------------------------------------------------------
بزرگ شده ام
خیلی بزرگ
آنقدر که سالهاست
در خیابان ها ی نرفته سیگار میکشم
بدون اینکه
از پیش چشم کسی تکان خورده باشم !
---------------------------------------------
چقدر با تن کلمات ور بروم
که رقص عربی ات شبیه سازی شود
اصلن بی خیال این حرف ها
بیا فکری برای زمین برداریم
که انقدر
لپ و لا *
نرود!
* لپ و لا یه کلمه محلیه تو مایه های سرگیجه!!
شد سه تا:
با انتشارات سر کوچه
قرار داد دارم
این پیرمرد
هر روز چند نسخه از شعر هایم را
همراه میوه و سبزی
به دختران همسایه
می فروشد.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
سلام ... اگر چه غزل نویس نیستم (لطفن به چشم یک کار ادبی بهش نگاه نکنید)ولی حس تغزلی به سرم زده بد فرم ! بعد از قرنی غزل نوشتم :
سلام . از نفسم بوی دود می آید؟
من استحاله شدم عطر عود می آید؟
چقدر شعر مگر مینویسد عشق
چقدر فریب... هه... که زود می آید؟!
غروب...در آسمان خیره این شهر
طرحی از پیکری کبود می آید؟
طرحی از سینه ای که جز تاول
سهم جان کندنش نبود می آید؟
" فرشته ای
که گم شدم از
پیش چشمانش"
به دیدن بن بست رود می آید؟
به دیدن دریا که نه به دیدن من
فرشته ای که چشم غزل بود می آید؟
خدا ... نفس به نفس آتشم بزند
خدا ...
تیر های چراغ برق موجودات قابل احترامی هستند (از روزانه های تکراری) :
...دليلش سو تفاهم هايي بوده كه در حرف هاي ما پيش آمده ...ليوان هاي شيشه اي مرتب زيبايي خودشان را به رخ من ميكشيدند و من مجبور بود به روشي كاملن عيني به آنها بفهمانم كه زيبايي هميشه ماندگار نيست ... حتي وقتي كه مسواكم را خوردم تا به او بفهمانم تكه هاي غذا كه لابلاي دندان هايم گير كرده اند حق دارند از ترشح اسيد معده بترسند و حاضرند در بوي گند خودشان خفه شوند تا اينكه آن پائين اتفاق هاي نامعلوم برايشان پيش بيايد ...
مطلب کامل را در پل شکست بخوانید
......................................................................................
روزی از این زخم ها
پیرهنی میدوزم
و میدوانمش
در سرا پاره گی تند ِ بادها
تند
پیرهنی میشوم
سراپاره
در با د
که از وصله های نچسبیده
( خودم بمانم)
با اولین تشنج باد
در گلوی پاره چه ها
شمایلی میشوم
از صدا!ی آن سوت
(که در پیاپی تند پیچ ها گم شد)
روزی از این پیرهن
زخمی میدوزم
