افتاده
تکراری شدن نشانه های شعر من
و سه شنبه هایی که به ندرت پر می شوند از تازه گی
و قطاری
که بدون بلیط
مرا سوار کرده و
ب/افق می برد
باید ذوب شوم
شاید کلماتی از مغزم
بریزد
که حالت لب هایتان را عوض کند
مثلا آنقدر ااااااااااااااااااااااااااااااالف را کش دهم
که برسد به اینجا
بدون سه شنبه
بدون قطار
بدون شعر
{ شعر بالا اما ربطی به سه شنبه های دیگران نداشت تنها قطاری بود که عصر هایش از من پر میشد و میرفت تصاویر اگر وجود داشته باشند عینی ِ من هستند و ذهنی شما}
--------------------------------------------------------------------------------------------
شب
صدای/ سقوط می آید
از رقص چراغ ها بر اندام آب
و صدایی
با سایه ی تو می آمیزد:
ـ می شود
از سر بکشی
تصویر سقوط را؟
از چند ثانیه عقب تر / می گیرم
شب صدای سقوط می آید از
رود خانه
<ـ اما اینطرف ها هیچ شهری رود خانه ندارد!
می شود از سر بکشی؟ >
مرا در شهر دیگری تجسم کن
بوداپست یا خرم شهر !!
که دارم روی یک پل راه می روم
یا جای بهتری پیدا کن
یک مجنون ِنفتی وسط دریا
و بعد
گوشهای بلند تری می خواهی
تا صدای سقوط را از ارتعاش آب بشنوی
و بعد
کلماتی از مرا
سر سفره ی مردم /بگذاری و
فراموش/ نکن
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآب را حتما باید/ بکشی
تا روی پرده
تصویر سقوط
شب غم انگیز تری رقم بزند .
