گر یه /گر به های چشم تو را بیشتر میدواند
اما
مرد ِمکان چشم های تو
نیست
که پیراهن تازه ای در باد بدواند
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سی ام فروردین 1388 و ساعت
12:6 |
| تبليغات | X |
|
گر یه /گر به های چشم تو را بیشتر میدواند اما مرد ِمکان چشم های تو نیست که پیراهن تازه ای در باد بدواند + نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سی ام فروردین 1388 و ساعت
12:6 |
سلام به همه ی دوستان خوبم ... عید رو به همه ی شما تبریک میگم ... از لحظه ی سال تحویل خاطره ای ندارم چون خواب بودم ... اما از روز عید باید بگم مشغول بتن ریزی فنداسیون یه جایی بودم که بعدن بهش میگن خونه ! از پارسال عید هم یک خاطره بگم که توی منطقه ی جگین از استان هرمزگان مشغول کارهای اجرایی یک پروژه سد سازی بودم ... همینطور برم عقب تر الان چند ساله که یادم رفته عید نوروز باید چیکار کرد ... سال ۸۵ برای من خوب وبد زیاد داشت ... اما توی شعر و ادبیات تونستم دوستای خوبی پیدا کنم و یکی دو تا عنوان جشنواره ای که حاصلشون این بود که به اطلاعاتی بودن و... محکوم بشم ... شاید اگه ... از همه ی شما که به اینجا سر زدید ممنون و سپاسگزارم و از اینکه بخاطر گرفتاری هام تا مدتی نمیتونم بهتون سر بزنم عذر خواهی میکنم ...
۸۶/۱/۲
خب بايد بگم من از اعداد فرد خوشم نمياد شايد دليلش اينكه كه هميشه توي رياضي باهاشون مشكل داشتم براي همين خوشحالم بيست و سه سالگيم تموم شد ! اما پدرم از همون اول سرش توي حساب و كتاب بود و توي شناسنامه من بيست و يكي دو روز دير تر به دنيا اومدم حالا نميدونم سال 61 كبيسه بوده يا نه؟ شیروانی سیاه یه جاییه که آدم توش گم میشه ... دور خورشيد ميچرخند و پائين تر قايقي است كه در اين بيست و چهار بارِ منگ (روي گ بيشتر تاكيد كنيد) از وسط دريا كنار نرفت ادامه ي شعر را از پنج روز ديگر به حرف مي آورم : ( اين بيست و چهارمين بطري است كه به آب دادم) و فكر ميكنم اگر چند هجای کوتاه و بلند در اینجا حضور داشت تکه های بیشتری از این شعر لای دندانهایتان گیر میکرد
وسط دريا قايق كنار نميرفت و همه چيز دور خورشيد ميچرخيد ... كم كم شب علاقه ي عجيبي به نرفتن پيدا كرد انگار از قطب جنوب رد ميشيديم بدون خورشيد همه چيز بهم ريخت و من مطمئن شدم (بدون هيچكس ) وسط اين قايق دنيا آماده ام ... چرخاندن ساعت شني با سوراخهايی گشاد تر از هر روز فرصت هيچ كاري به من نمي داد
واين تنها راهي بود كه زمان به دست فرار دست ندهد هر چيز دور خودش سر در گم ـ
سكان من قايق
وضع از اينهم بدتر شد دريا به بهانه ي خستگي از زير شعر شانه كشيد و در سفيد ي منجمد به سرنوشت نا معلوم دچار شد قايق و يك شعر ديگه
ارتباط بيشتري برقرار كن
دندانهايت را يكريز بهم بكوب !
خورشيد به ترمينال غرب رسید
من هم سردم نبود اما به زبان دنداهايم نمیرسیدم. + نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در هشتم اسفند 1385 و ساعت
20:44 |
چه کسی میداند
از دورها یِ پلی که سر شکسته بود...
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در دهم بهمن 1385 و ساعت
18:43 |
سلام دوستان... امشب با دو تا طرح یا شایدم شعر که آخرین نوشته های من هستن وبلاگم رو به روز که نه به شب میکنم!این دو تا کار اگر چه از هم جدا هستن اما شاید یکی باشن شایدم نه... ۱)صدایت بی دلیل بلند... می افتد توی ذهنم صدایت بی دلیل قشنگ... بود و نبودم... بودی بی دلیل ترین دلیلِ افتادن ذهنم به جستجوی آن اتفاق قشنگ و کوتاه که در قهقراء صدایت... پیچیده در حریری سپید همرقصِ آن شعله ی لرزان صدایت می زد و بی صدا... ۲)چتری بگشا باران گرفته روی این کاغذ باران گرفته شعله را در دست... داشت صدایت می زد و می لرززززید پای آن شعله ی خاموش چسبیده به تنش آن حریر خیس سپید همه ی چتر ها را بگشا (...) بودی بودی بودی قشنگ باران شعله (قُل قُل قُل) تا باران گلوی این شعررا نفشرده چتری بگشا... میم نقطه پائیز اما بهونه ی این دوتا طرح یا اصلن هر چی یه بغضه که توی گلوم گیر کرده و با این حرف ها سبک بازی نمیکنه...
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در چهاردهم مرداد 1385 و ساعت
17:32 |
سلام...خدا
خسته شدم از بس این شب ها قبر کندم و نعش شمردم و... سینه ام دردگرفته مثل سینه ی خودم مثل همانروزکه شیخ های عرب ... را خریدندو سینه ام سنگ شد اما ...دوباره...اما سنگشان را به سنگ... که درد گرفته بکوبم؟ اما...خدا ...اما اینها مگر عرب نیستند؟ پس چرا شیخ های...وآل های...وسلطانهای... توی خانه ی خود نی انداخته اند! اینها مگر...عربند؟ پس سینه شان چرا مثل سینه ی من مثل همانروزکه...راخریدند سنگ شده؟ خدا...اما ... مادرم میگفت:<اگر سنگ به سنگ بکوبی دعوا میشود> و می کوفتم...و می کوب... تا دعوا شود مثل همه ی این شب ها که قبر کندم و نعش شمردم و... خسته شدم خدا...خدا...
+ نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در یکم مرداد 1385 و ساعت
19:36 |
سلام ! من : محمد حسين پورمعصومي اهل حاشية ي كوير... اون پايين هاي نقشه، از پونس بالاتر نرسيده به دريا... نرسيده به دريا...
اول قرار نبود اينطوري بشه ! يعني من ميخواستم فقط كاغذ ها رو سياه كنم ! اما وقتي چند تا سياه بازي رو ديدم گفتم بد نيست... من خودش فكر ميكنه مجموعه نداره شعر نداره ولي دلش ميخواد سياه بازي... پشت جلد دفترش نوشته: ۰ (صفر) همه ي اين سطرها... چند خط حرف عاشقانه اند از من ِ من برای من ِ زیبای تو... ۱ (یک) پیدایت کردم گاز زبانت را گرفتی که چشم هایم بازیچه های خوبی نیستند گردش را هم جمع نمیکردم.... عادت کرده بودم مثل درخت به تیر و خنجر و قلب و حالا پس از هفت حلقه بوی تمام زخم ها توی شعرم میاید : و تو مثل آرزویت لا به لای زخمای قلبم مثل اسمت لابه لای آن قلب های تیر خورده اوج گرفتی... بالا رفتی... حالا دستم به اسمت نمی رسد چشمهایم را باز توی راه می گذارم شاید گرد تو را جمع کنم زبانم را گاز میگیرم اما بازی تمام شد پیدایت نمیکنم پیدایت نمیکنم میم نقطه پاییز + نوشته شده توسط محمد حسین پورمعصومی در سی و یکم تیر 1385 و ساعت
10:47 |
|
درباره وبلاگ
محمد حسین پورمعصومی ...
1361اسفند سيرجان ... و می آیی سیاه تق تق میزنی دری را که برویت باز نمی شود حالا همین چراغی که روشن کردی کافیست فاتحه ام را که خیلی وقت پیش خوانده ای ...
|
